logo

Het kleine visje in de grote zee

01/06/2018

Wat als ... ogen konden horen, oren konden zien en het hart zegt wat de mond vertelt.

HET KLEINE VISJE IN DE GROTE ZEE. Een waar verhaal, gesproken recht uit het hart.

Het begon allemaal tijdens de teammeeting, de mystery shopper, een dame, had ons een bezoekje gebracht en het verslag werd gewoon voorgelezen.(altijd spannend )
De dame sprak de persoon in kwestie aan, deze stond met een andere klant te praten. Ze ging mee om het artikel aan te wijzen. Tot dan was alles ok. Nadien ging het fout, ze nam geen afscheid en ging verder met de andere klant. Het was een privégesprek en kon absoluut niet getolereerd worden. 
Een collega vroeg om welke medewerker het ging maar er werd geen naam genoemd want de persoon in kwestie zou het zelf wel beseffen.
Einde communicatie !

Ik was die persoon.

Voor mij vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Mijn collega's mochten weten dat ik die persoon was, dus ik kwam hiervoor uit .
Na de meeting kwamen er vele gevoelens en vragen naar boven. Hoe ging dat juist? Waarom was die dame, de mystery shopper, zo teleurgesteld? Ik ben toch meegegaan?
Ja, ik was vriendelijk. Ja, ik stond te praten. Ja, het was een privégesprek dat ging over een persoon waar ik zo trots op ben "mijn dochter " en die klant haar kleinzoon. Kan me moeilijk voorstellen dat ik dan die dame niet met een glimlach heb aangekeken toen ik haar het artikel toonde .

Voelde me nadien zo klein.

Thuis liet ik mijn tranen de vrije loop. Juist datgene waar ik dacht zo sterk in te zijn daar had ik volgens hen in gefaald.
Misschien kunnen we die dame voorstellen om een weekje mee te draaien op de werkvloer om te beseffen dat het allemaal niet zo simpel is dan het lijkt.

Psychologisch spelletje.

Je zou zelf mens moeten zijn i.p.v. een roofdier om te beseffen wat er in het hoofd van dat kleine visje nadien zoal omgaat. De dame waar ik mee stond te praten was ook een klant.
Is het de bedoeling om die kleine (lees duidelijk kleine) visjes te kleineren?

Een tijdje geleden vroeg een klant mij 2 dingen en toonde haar die. Ze begon mij te vertellen dat ze ziek was en ze niets meer voor haar konden doen. Waarom vertelde ze mij dit?
Ze had hier gewoon nood aan, ik kon niet veel meer doen dan luisteren, een  knuffel en een schouderklopje geven. Voor deze dingen doe ik het en ben daar trots op.

Wat wil ik hier nu mee zeggen?

Laten we allemaal eens in de spiegel kijken en beseffen dat we die kleine visjes ook nodig hebben.

Tot zo ver het verhaal  dat ik mocht delen. 

We neigen ertoe om op te merken wat verkeerd is in plaats van wat goed is . 

Belangrijkste inzicht :  Je kwetsbaar opstellen maakt je niet zwak maar laat zien hoe sterk je bent .

Lees ook " DE KRACHT VAN KWETSBAARHEID  " van Brené Brown

Myiam helpt kinderen en volwassen met een overvloed aan emoties. Ze leert je emoties te voelen, te begrijpen en te uiten.
www.myriamlamberts.be